Kæru söngsystur, kórstjóri og makar

Það var í janúar 1995 að nokkrar konur, réttara sagt eiginkonur karla í Karlakórnum Þröstum, tóku sig saman og stofnuðu kór sem síðar varð Kvennakór Hafnarfjarðar. Hann var síðan formlega stofnaður 26. apríl 1995.

Fyrsti formaður kórsins var Ásdís Guðmundsdóttir og fyrsti kórstjóri var Guðjón Halldór Óskarsson. Leist mörgum ekki á blikuna þegar þær sáu hinn barnunga kórstjóra í fyrsta sinn. En enginn skyldi láta útlitið blekkja sig, því bak við barnslega ásjónu bjó hæfileikaríkur og góður stjórnandi. Ekki má gleyma að nefna einkavin Halldórs, píanistann, Hörð Bragason sem af mikilli fimi geystist um nótnaborðið.  Æfingaaðstaða kórsins var fyrstu árin í Félagsheimili Þrastanna að Flatahrauni 21.

En þetta voru stórhuga konur og var því ákveðið að stækka kórinn. Auglýst var og fjöldinn allur af konum mættu í prufu. Halldór settist við píanóið og kallaði inn tvær og tvær í einu og lét þær syngja scalann upp og niður. Allar komust þær inn  en eins og þið vitið þá rekast ekki allir jafnvel í kór svo nokkrar hættu fljótlega en margar þeirra eru ennþá.

Nú þótti kominn tími til að fjárfesta í kórkjólum. Varð vínrauði kjóllinn með ljósa vestinu fyrir valinu eftir miklar vangaveltur og umræður. Því eins og gefur að skilja þurftum við allar 50 að hafa skoðun.

Svo var það vorið 1998 að þáverandi stjórnarkonum þótti tími til kominn að leyfa fleirum en Íslendingum að heyra í þessum frábæra kór sem þá þegar var orðinn frægur, a.m.k. hér í Hafnarfirði. Stefnan var tekin á Ítalíu og lagt af stað 23. júní. Var flogið til Pisa og keyrt suður til Marina’d Massa og gist á hótel Lido hjá vini okkar Armando og fjölskyldu hans. Þess má geta að hótelstjórinn bauðst til að geyma ferðapeningana okkar og merkti nokkur umslög setti peningana í og stakk svo umslögunum í rassvasann. Þangað gátum við svo sótt peninga þegar við þurftum. Ítalíuferðin var ævintýri líkust og sungum við í kirkjum og á torgum úti við mikla hrifningu allra viðstaddra og þar eignuðumst við okkar fyrsta aðdáendahóp.

Vorið 1999 ákvað Halldór kórstjóri að segja skilið við kórinn og var Jensína Waage ráðin í hans stað en vegna veikinda þurfti hún að hætta eftir stutt en ánægjulegt samstarf.

Haustið 2000 var Hrafnhildur Blomsterberg ráðin sem kórstjóri. Fljótt áttuðum við okkur á því að þarna var kominn metnaðarfullur og góður stjórnandi sem gerði miklar kröfur bæði til okkar og sjálfs sín. Það þurfti að mæta vel og stundvíslega á allar æfingar, ekki nota ilmvatn, ekki hárlakk, ekki fjarstýra eiginmanni og börnum með GSM síma og ekki anda nema endrum og sinnum. Sópraninn þurfti að hætta að trufla hinn nýja kórstjóra með þessum eilífa kjaftagangi. Eftir að Hrafnhildur tók við hefur æfingaaðstaða kórsins verið í sal Flensborgarskóla.

Nú voru konur komnar á bragðið með utanlandsferðir og tími til kominn að leggja annað land að fótum okkar. Tékkland varð fyrir valinu og höfuðborgin Prag heimsótt. Þann 5. ágúst 2001 kl. 3 að nóttu var lagt af stað í fylgd okkar ágætu eiginmanna. Nú vildu þeir verða vitni að söngsigrum okkar úti í hinum stóra heimi. Þegar flugvélin lenti þurfti að hafa hraðar hendur, geysast gegnum flugstöðina til að ná í töskurnar og storma beint út í rútu. Þar var skipt um föt og farið í kórkjólana á meðan bílstjórinn brunaði áfram eftir götum Prag. Við áttum að vera mættar í Ludmilakirkju á Námestí Miru og syngja þar við messu kl. 11. Ferðin til Prag gekk í alla staði frábærlega. Mikið skoðað, borðað, verslað, haft gaman og sungið af hjartans lyst. En þetta með söngsigrana er ekki vitað.

 Í gegnum tíðina hefur verið mikið og gott samstarf við aðra kóra og eins höfum við tekið þátt í ýmsum verkefnum með öðrum kórum, einsöngvurum og hljóðfæraleikurum. Má þar t.d. nefna styrktartónleika, Kristnitökuhátíð, Syngjandi jól í Hafnarborg og Bjarta daga. Vorið 2003 var farið til Akureyrar og þar haldnir einir tónleikar.

Á vordögum 2003 þótti ýmsum tími til kominn að hafa kjólaskipti og var saumastofa fengin til að koma með hugmynd að nýjum kjól. Konur voru beðnar um að mæta tímanlega upp í Flensborg til mátunar. Þegar til kom og allar mættar kom í ljós að engum hafði dottið í hug að við þyrftum lykil til að komast inn. Og nú voru góð ráð dýr. Úti var hífandi rok en sólskin og frekar kalt. Vildi þá okkur til happs að stór dökkblár gámur merktur Eimskipafélagi Íslands stóð á planinu við skólann. Var ákveðið að mátunin færi fram í skjóli gámsins og þar stóðu konur á brókinni með blárauð lærin og mátuðu S. M. og L.

Hefð er komin á að halda eina langa laugardagsæfingu fyrri hluta vetrar. Einnig er farið í æfingabúðir, yfirleitt í febrúar, og oftast höfum við farið að Geysi í Haukadal. Í æfingabúðum er bara gaman. Borðað, sungið, spjallað saman, heimatilbúin skemmtiatriði, aðeins kíkt í glas, dansað og lítið sofið.

Landsmót kvennakóra er haldið reglulega. Þar hittast konur alls staðar af landinu. Þær kynnast, syngja og skemmta sér saman. Fyrsta landsmót sem við tókum þátt í hélt Kvennakórinn Freyjur að Reykholti í Borgarfirði 1997. 1999 héldum við norður yfir heiðar í boði Kvennakórs Siglufjarðar. 2002 hélt Kvennakór Suðurnesja landsmótið.

Svo gerist það á kóræfingu eitt kvöldið að formaðurinn okkar stendur upp og biður um hljóð. Tilkynnir hún okkur að nú standi mikið til og allar verði að bretta upp ermar því við ætlum að halda 6. landsmót íslenskra kvennakóra vorið 2005. Unnið var hörðum höndum að undirbúningi og framkvæmd mótsins sem tókst vel í alla staði og fengum við mikið lof fyrir hjá þeim sem mótið sóttu.

Fjáröflun hefur alltaf verið stór þáttur í starfi kórsins. Ýmislegt hefur verið selt í því skyni svo sem silkináttföt, bútasaumsteppi, rækjur og ótalmargt fleira og ekki má gleyma okkar margrómuðu kökum.

Það að starfa í kór er krefjandi og tímafrekt og hefur í för með sér miklar fjarvistir frá heimili og fjölskyldu. Dæmið gengi ekki upp án okkar ágætu eiginmanna sem hafa sýnt okkur stuðning og tekið þátt í starfinu svo vel að öfundsvert þykir. Þeir hafa meira að segja stofnað aðdáendaklúbb sem hvetur okkur áfram og styður í einu og öllu.

Undileikari okkar hin síðari ár hefur verið hin hæfileikaríka Antonía Hevesi.

Að lokum vil ég nefna að frá því að Hrafnhildur tók við kórnum hefur hann vaxið og dafnað og aldrei verið betri. Vonandi eigum við eftir að eiga áfram gott og farsælt samstarf okkur öllum til heilla.

Elísabet Kristinsdóttir
Sif Eiðsdóttir
Flutt í Hraunholti á 10 ára afmælishátíð 4. júní 2005.